Cezarea Filipowa jako miejsce poza tym, co znane. Jezus wyprowadza uczniów z bezpiecznej przestrzeni i właśnie tam pyta: „Za kogo Mnie uważacie?”. Wiara zostaje sprawdzona szczególnie wtedy, gdy zmieniają się okoliczności. Jezus pozostaje tym samym Jezusem także wtedy, gdy ja przestaję czuć się bezpiecznie. Moje samopoczucie nie może być miarą Jego obecności ani miłości. Szebna […]

Nasza tożsamość nie bierze się z tego, co potrafimy o sobie powiedzieć, ale z tego, kim jest Jezus i kim jesteśmy w Nim. To, że nie rozpoznaję drogi, którą prowadzi mnie Bóg, nie znaczy, że to On się pogubił — być może właśnie uwalnia mnie od drogi, którą sam sobie wymyśliłem. Zazdrosna miłość Boga nie […]

Prorokować to mieć odwagę bardziej ufać temu, co powiedział Bóg, niż temu, co właśnie widzą moje oczy. I mówić o tym własnemu sercu. Franciszkańska homilia: Prorok pośród kości o. Mateusz Stachowski (Piaseczno) – piątek XX tygodnia zwykłego – 21 VIII 2026 (Ez 37, 1-14) Spoczęła na mnie ręka Pana, i wyprowadził mnie On w duchu […]

Łaska może przez nas przepływać w pełni tylko tam, gdzie przestajemy budować życie wyłącznie na własnych zasadach. Bóg nie zaprasza na ucztę ludzi godnych — zaprasza ludzi, których sam chce uczynić godnymi. Największą przeszkodą nie musi być nasza słabość, lecz upór, by samemu decydować, w jakiej szacie staniemy przed Królem. Franciszkańska homilia: Szata, której sam […]

Czasem domagam się, żeby Bóg był bardziej sprawiedliwy. Ale kiedy zacząłby oceniać mnie według sprawiedliwości, której wymagam od Niego, nie byłbym zbawiony. Ewangelia ma moc, żeby zakwestionować moje „przecież zawsze tak było”. Ale jeśli Jezus już przestał mnie zaskakiwać, a Jego nauka mnie nie zastanawia, być może bardziej przyzwyczaiłem się do własnych schematów niż do […]

Życie wieczne nie jest czymś, co można zdobyć i schować w sejfie duchowych osiągnięć. Jest darem otrzymywanym w relacji z Bogiem i drogą, którą przechodzimy za Jezusem. Nie chodzi o to, żeby „mieć niebo”, ale żeby iść za Tym, który do niego prowadzi. Naszym największym bogactwem nie muszą być pieniądze — może nim być własna […]

Wielka wiara nie potrzebuje wielkich znaków. Kananejce wystarczy okruch, setnikowi wystarczy jedno słowo — nie dlatego, że oczekują od Jezusa niewiele, ale dlatego, że wiedzą, jak wielki jest Ten, od którego otrzymują. Kobieta wierzy, że wystarczy okruch ze stołu Jezusa, bo nawet to, co w jej oczach jest niewielkie, w Jego rękach wystarczy, by dokonać […]

Ufam Bogu naprawdę na tyle, na ile potrafię Mu zaufać w ciemności. Kiedy wszystko rozumiem, widzę drogę i wiem, dokąd prowadzi, ufność niewiele mnie kosztuje. Jej prawdziwa miara ujawnia się wtedy, gdy nie rozumiem, nie widzę rozwiązania, a mimo to trzymam się Boga, bo wiem, kim On jest. To, co dziś nazywam trudnością, może być […]

Największym problemem sługi z przypowieści nie było to, że miał dług, ale że chwilę po doświadczeniu ogromnego miłosierdzia żył tak, jakby nic się nie wydarzyło. Jeśli zapominam, ile Bóg mi przebaczył, krzywda wyrządzona przez drugiego człowieka zaczyna rosnąć w moich oczach. Pamięć o otrzymanej łasce przywraca właściwe proporcje. Bóg może dopuścić, żeby jakaś nasza „Jerozolima” […]

Ważne nie jest tylko to czy wierzę w Boga, ale to czy Bóg rozpoznaje w moim życiu coś, pod czym może się podpisać? Ezechiel widzi znak na czole tych, którzy należą do Boga; Ewangelia prowadzi nas dalej — ostatecznie nie ocala nas doskonałość naszego życia, lecz Chrystus, który bierze nas za swoich i oczyszcza własną […]

Ubóstwo to nie tylko rezygnacja z posiadania. Czasem jest nim zgoda, że nie dostałem takiej historii, takiego początku i takich warunków, jakie chciałbym mieć — a mimo to Chrystus mi wystarczy. Nie możesz wrócić do swojej przeszłości, ale Chrystus może. Jego łaska dociera również tam, gdzie ty masz dostęp już tylko przez wspomnienia. Bóg nie […]